Zamanın Ruhu

by 16:34 1 yorum
Sert bir zemin. Gri. Soğuk.
Adımını üzerinde attıkça bel kemiğinin orta yerine kadar sızlatacak kadar soğuk. Taşları birbirinden tek tek ayırt edebilecek kadar sert.
Kayaların üzerindeki ıslaklık gökyüzündenmi yoksa denizden mi gelmiş bilmiyorum. Kendime kuru bir yer buldum. Duygularım suda çözünmesin diye.
Çömelip dudaklarım buz kesene kadar öptüm. Buz kestiği andan sonra ise öpemedim, öylece durdum. Suda çözünmeyen duygularımı zeminin üzerine bıraktım. Bir çeşit ayin gerçekleştiriyordum. İçime ağır gelen tüm duygular dudaklarımdan zemine aktı sandım. Sonradan farkedecektim ki, zaman doğadan çaldıklarını da ruhuma yüklemişti o an. Ağzım uyuştukça burnuma toz kokusu doluyor, kalbim bedenimdeki tüm kanı ayaklarıma doğru pompalıyordu. Gözlerim her zamanki gibi kapalıydı. Dudaklarımla görüyordum öptüğüm zemini. Kanımın, dudaklarımın ve zeminin rengi griydi. Hiç gözlerimi açmadım. Ama tüm renkler benimleydi.
Soğuk bir deniz. Siyah. Dalgalı.
Deniz çarşaf gibi. Gözlerim her zamanki gibi kapalı. Bilmiyorum. Dalgalar kayalıklara vuruyor, duyuyorum. Göremiyorum. Rengi kırmızı tonunda bir renk olmadıkça denize bakarak suyun sıcak olduğunu hayal edemem. Simsiyah gökyüzü bana denizin soğuk olduğunu söylüyor. Tam karşımda, ufukta, gökyüzü ve deniz iç içe geçtiğinden olacak ki, ikisi de tam aynı sıcaklıkta. Deniz benden uzaklaştıkça ısınırken, gökyüzü uzaklaştıkça soğuyor. Oysa deniz ayaklarımın dibinde, gökyüzü ise ensemin hemen gerisinde. Saçlarımı okşuyor parmaklarıyla...
Mat bir gökyüzü. Pembe. Bulutlu.
Zaman gökyüzünün mavisini ödünç almış. Gökyüzü simsiyah. Dolunayın ve şehir ışıklarının pembesi bulutlara yansımış. Pamuk şeker tadında, pis, kokusuz.
Zaman zeminin ısısını ödünç almış. Denizin özgürlüğünü almış. Beni bana bırakmış.
Tüm bilincimle ben oradayken, mekanımı benden almış.
Çömelmiş, dudaklarım toprakta, bedenimin tüm sıcaklığı gökyüzüne karışmış, ensemde hafif bir rüzgar, bekliyorum.
Zaman beni geri getirsin diye
bekliyorum.


Çağlar Biber

Developer

Cras justo odio, dapibus ac facilisis in, egestas eget quam. Curabitur blandit tempus porttitor. Vivamus sagittis lacus vel augue laoreet rutrum faucibus dolor auctor.

1 yorum:

  1. bir bu kadar daha yazmalıydın yazının tadı resmen damağımda kaldı!!! tezatları biraraya getirerek vermek istediğin duyguyu öyle güzel yerleştirmişsin ki boşluklara,okurken bazen şaşkınlık bazense gülümseme kattın bana :) bol bol yaz bol bol okuyalım! :))

    YanıtlaSil