Kırmızıyı Kendime Sakladım

by 23:17 2 yorum
Kendime kalabalik geliyorum.
İçimde o kadar çok ben varki, başka bir sene ihtiyaç duymuyorum. Gözlerimi kapattığımda daha çok ses görüyorum, kulaklarım açıkken gördüğümden..
Bakıyorum ama duyamıyorum, dinliyorum ama göremiyorum, uzanıyorum bulamıyorum, arıyorum dokunamıyorum..
İçimdekiler ve dışımdakiler birlikte göz kapaklarımın içine saklanmış. Gözlerimi kapatmadan göremiyorum dünyayı. Önüm arkam sağım solum, ebe nerede?%!
Resimler çizdim göz kapaklarımın içine. Kadrajımın içine hayattan alabildiğim her anı resmettim. Sonra hepsini aldım gözlerimin içine sakladım. Nükleer denemeler yapıyorum kulaklarımda. Sağır olacak kadar çok gürültü var, ben duyamıyorum. Kendi resimlerimi görebiliyor, senin sesini duyamıyorum. İçimdeki seni..
Beklenmedik bir güneş açtı başımın tam üzerinde. Bulutların arasından sıyrıldı bir an, ışık hüzmelerini gözlerimle gördüm. Kapalı gözlerimle.. Daha önce resmetmişmiydim unuttum, ama duydum.
Kafamın üstünde açan güneşle, gölgem küçücük kaldı. O kadar küçüktü ki, resmini bile çizemedim. Göremedi gözlerim dokunmaya çalıştım, hissedemedim gölgemi.
Güneş çok uzaktaydı. Küçücük bir çocukken çizdiğim iki tepenin arasında M şeklindeki martıların gerisindeydi.. Boyalarım o kadar sınırlıydıki, güneşimi boyayacak bir turuncu bulamadım. Güneşim o kadar sarıydıki yeni doğuyor sandım, meğer batıyormuş. Ufuktaki sarı top, gölgemi kocaman yaptı. Benden kat kat büyük, renksiz, soluk, ürkütücü bir gölgem vardı. Yine resmetmeye çalıştım, gözlerim kapandı. Başka hiç bir resmi göremez oldum, büyüdü. Ama gölge gölgeydi. Korkutacak kadar büyük de olsa, hissedemeyecek kadar küçük de olsa oradaydı. Yalnızlığım gibiydi güneş. Yakınımdayken küçücük kalıyor, uzağımdayken kocaman oluyordum.
O kadar şaşırdımki sapsarı güneşin batmakta olduğunu farkedince, bir anda yıldızlar kapladı dört bir yanımı. Bazısı olduğu yerde donmuş gibi duruyor, bazısı ise kaçarcasına kayıyordu tepelerin arkasına. Uzanıp dokunmak istedim, ellerim yandı. Boyayamadım ellerimi kırmızıya, hissetmedim acımı renksizken. Yalnızlığım örttü yıldızların üzerini. Yalnızlığımı güneşin üstünden kalkan bir örtü olarak görüp sevinmiştim oysa ki. Sinirlendim, duramadım durduğum yerde. Gözlerimi açtım, tam üzerine diktim gökyüzünün. Daha önce resmettiğim gökyüzünün yerine koydum buzdan yarattığım sade gökyüzünü.
Geceyi maviye boyadım soğuk olsun diye
Arka bahçemdeki mezarlığa gömdüm tüm boya kalemlerimi
Göz kapaklarımdan sakındığım kırmızıyı seninkine sakladım
Mezarını boyadım tüm renklerle
Kırmızıyı kendime sakladım.
Buzdan bir gökyüzü boyadım sana
Ateşlerden uzak dur diye
Kırmızıyı kendime sakladım

Çağlar Biber

Developer

Cras justo odio, dapibus ac facilisis in, egestas eget quam. Curabitur blandit tempus porttitor. Vivamus sagittis lacus vel augue laoreet rutrum faucibus dolor auctor.

2 yorum:

  1. inan sabah ilk işim bloguna bakmak oldu
    gözlerimi alamadımm
    defalarca okudumm
    zaten o başlıktaki "kırmızı" ifadesini gördüğüm anda bu yazıyı seveceğimi anlamıştım

    ama bu kadarını da beklemiyordum
    yine çok harika betimlemeler
    nasıl gelmiş o kelimeler ard arda..
    nasıll harika bir yazı bu
    nasıl bir yoğunluk

    YanıtlaSil
  2. çok çok çok teşekkür ederim =)

    YanıtlaSil