Romantik

by Çağlar Biber 01:29 11 yorum

Önce hiçbir şey bilmezsin. Masanın üzerinde duran mum sadece mumdur senin için. Belki o bile değildir. Sonra mumla ilgili bir şeyler öğrenmeye başlarsın. Ateşi tadar, ışığı görürsün. Sonra neden yapıldığını öğrenirsin, parafini koklarsın, mumun doğasını, doğuşunu öğrenirsin. Geometrisini ve ruhuna bıraktığı zamandan kalan lekeyi izlersin. İzledikçe mum küçülür. Sen onun tüm analizlerini tamamlamış, beynindeki yerine oturtmuş bulursun kendini. Her öğrendiğin şeyle birlikte mum gözünde mum olma özelliğini kaybeder. Parçalar halinde görürsün. Şeklini, biçimini, fonksiyonunu ve üzerinde bıraktığı etkiyi ayrı ayrı hissedersin. En sonunda maddeyi "anladığında" mum yeniden mum oluverir. Hem mumun ateşini görmek, onu hissetmek, onunla vakit geçirmek istersin, hem de asla erimesin istersin..
Bir kitap okumaya başlarsın. Gördüğün ona ait ilk şey, dışındaki sert kağıttır. Kapak her zaman daha serttir, sert olan güçlüdür, ve sen onu tanımadan önce ilk güçlü olan yüzünü görürsün. İlk gördüğün hep onun en güçlü olduğu halidir. Bitirdiğinde her bir virgülün üzerinden gözlerinin en az bir kere geçmiş olduğu fikrine inanamayacağın satırları, okumaya başlarsın. Bazısı bitmez, yarım kalır, yarım kalmak zorundadır. Ruhunda ondan bir parça yoktur çünkü.. Satırların ruh ikizi, bir başkasının kalbindedir belki.
Bazısı o kadar güzeldir ki, satırlarında gözleriniz gezinmeye başladığı an kapılırsınız rüzgarına. Bir de bakmışsınız ki hikaye bitmiş. Tadı damağınızda kalmış..
Bazısı ise farklıdır. O kadar 'sen' olur ki bitmesin istersin. Gözlerini değdirmeye korkarsın sayfalara. Hayatının sonuna kadar yanında kalsın istersin, okuduğun hikaye hep seninle olsun, son sayfa hep uzak kalsın istersin. Her an son sayfaya biraz daha yaklaşırsın, görürsün yaklaştığını, ama onunla yaşarsın yine de. Keyfini son ana kadar alırsın. En sevdiğin kitap kadar özel olmuştur senin için, ama asla en hızlı bitirdiğin kitap değildir o..
Bazı insanlar da öyledir. Ne içiniz onun gitmesine elverir, ne de kal diyebilirsiniz..
Olağan görünümü altında yatan gizli bir üstünlüğü vardır onun.
O kadar doğrudur ki, cesaretle söylenmesine gerek yok.
O kadar dokunaklıdır ki, güzel olmasına gerek yok.
O kadar gerçek ki, sahici olmasina gerek yok.
Bilgiden, sevgiden çok anlayış,
ifade dolu bir sessizliktir o.
Kendini kanıtlama gereği duymayan alçakgönüllülük.
Zarif bir basitlik.
Büyük bir ruhsal rahatlık, ama pasiflik değildir o.
Hakimiyet peşinde olmayan otorite.
Elde edilemeyen, ancak keşfedilen..
Bilgilerden geçip basitliğe varmış, yeniden mum olmuş bir mum o...
Bir kitap kadar yakın, bir mumun ışığı kadar romantiktir o.
"Derler ki,hayatta ileri gidebilmek için bazen geri dönmek gerekir"